« మునుపటి

Bhagavad Gita: అధ్యాయం 7, శ్లోకం 18

తదుపరి »

உதா³ரா: ஸர்வ ஏவைதே¹ ஞானீ த்¹வாத்¹மைவ மே மத¹ம் |

ஆஸ்தி²த¹: ஸ ஹி யுக்¹தா1த்¹மா மாமேவானுத்¹த¹மாம் க³தி¹ம் ||18||

உதாராஹா--—உன்னதமான; ஸர்வ---அனைத்து; ஏவ—--உண்மையில்; ஏதே—--இவர்கள்; ஞானீ—-அறிவில் உள்ளவர்கள்; து—--ஆனால்; ஆத்மா ஏவ—--என் சுயம்; மே---என்; மதம்—--கருத்து; ஆஸ்திதஹ—அமைந்துள்ளவர்; ஸஹ—-அவர்; ஹி—--நிச்சயமாக; யுக்த--ஆத்மா—--இணைந்திருப்பவர்கள்; மாம்—--என்னில்; ஏவ—--நிச்சயமாக; அனுத்தமாம்—--உயர்ந்த; கதிம்----இலக்கு

అనువాదం

BG 7.18: என் மீது பக்தி கொண்டவர்கள் அனைவரும் உண்மையில் உன்னதமானவர்கள். ஆனால், உறுதியான மனம் கொண்டவர்களும், புத்தி என்னில் இணைந்திருப்பவர்களும், என்னை மட்டுமே தங்கள் உயர்ந்த குறிக்கோளாகக் கொண்டவர்களை நான் என் சுயமாக கருதுகிறேன்.

వ్యాఖ్యానం

7.17 வசனத்தில் ஞானி பக்தரே (அறிவில் நிலைபெற்ற பக்தர்) உயர்ந்தது என்று கூறிய ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், மற்ற மூன்று வகையான பக்தர்களும் அருளப்பெற்ற ஆத்மாக்கள் என்பதை இப்போது தெளிவுபடுத்துகிறார். எக்காரணத்திற்காகவும் பக்தியில் ஈடுபடுபவர் பாக்கியசாலி. இன்னும், அறிவில் அமர்ந்திருக்கும் பக்தர்கள் பொருள் காரணங்களுக்காக கடவுளை வணங்குவதில்லை. அதன் விளைவாக, அத்தகைய பக்தர்களின் தன்னலமற்ற, நிபந்தனையற்ற அன்பிற்கு கடவுள் கட்டுப்படுகிறார்.

ப¹ராப⁴க்¹தி¹ அல்லது தெய்வீக அன்பு உலக அன்பிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. தெய்வீக அன்பானது தெய்வீக அன்பானவரின் மகிழ்ச்சிக்கான விருப்பத்தால் நிரப்பப்படுகிறது; உலக அன்பானது சுய மகிழ்ச்சிக்கான விருப்பத்தால் தூண்டப்படுகிறது. தெய்வீக அன்பு அன்பானவரின் சேவையில் கொடுக்கும் மனப்பான்மை மற்றும் தியாகம் ஆகியவற்றால் தூண்டப்படுகிறது; உலக அன்பு என்பது பெறும் மனப்பான்மையால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது, அங்கு இறுதி இலக்கு மற்றவரிடமிருந்து எதையாவது பெறுவதாகும். சைதன்ய மஹாபிரபு விவரிக்கிறார்:

கா¹மேர தா¹த்¹பர்ய நிஜ-ஸம்போ⁴க கே¹வல

க்¹ருஷ்ண-ஸுக²-தா¹த்¹ப¹ர்ய-மாத்¹ர ப்¹ரேம த’ ப்¹ரப³ல

அத¹ஏவ கா¹ம-ப்¹ரேமே ப³ஹுத¹ அந்த¹ர

கா¹ம அந்த-⁴த¹மஹ ப்¹ரேம நிர்மல பா⁴ஸ்கர

(சை¹தன்ய ச¹ரிதா¹மிர்த¹ம், ஆதி ³ லீலா 4.166 & 171)

'காமம் (உலக காதல்) சுய மகிழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மாறாக, தெய்வீக அன்பு ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் மகிழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவற்றுக்கிடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது - காமம் இருள் மற்றும் அறியாமை போன்றது, தெய்வீக அன்பு தூய்மையானது மிகவும் பிரகாசமான ஒளியைப் போன்று ஒளிரும்.' ஜகத்குரு ஸ்ரீ கிருபாலுஜி மகராஜ் இதை மிகவும் அழகாக கூறுகிறார்:

ப்³ரஹ்ம லோக்¹ ப¹ர்யந்த¹ ஸூக்², அரு முக்¹தி¹ஹுந் ஸூக² தி¹யாக³,

த¹ப³ய் த⁴ரஹு ப¹க³ ப்¹ரேம ப¹த²^,நஹி லகி³ ஜெய்ஹீ தா³க³

(ப⁴க்¹தி¹ ஶத¹க்¹, வசனம் 45)

‘ பக்தி மார்க்கத்தில் நடக்க வேண்டுமெனில், உலக இன்பங்கள் மற்றும் முக்திக்கான ஆசைகளை விட்டுவிடுங்கள். இல்லையெனில், தெய்வீக அன்பின் தூய நீர் சுயநலத்தால் கறைபடும்.’ நாரத முனிவர் தூய பக்தியை இவ்வாறு விளக்கினார்:

த¹த்¹ ஸூக² ஸூகி²த்¹வம் (நாரத³ப⁴க்¹தி¹ த³ரிஷனம், ஸூத்¹ரம் 24)

‘உண்மையான அன்பு அன்பானவரின் மகிழ்ச்சிக்கானது.’ பொருள் சார்ந்த உந்துதல் கொண்ட பக்தர்கள் அத்தகைய பக்தியில் ஈடுபட முடியாது, ஆனால் அறிவில் இருக்கும் பக்தன் தன்னலமற்ற இந்த நிலைக்கு உயர்கிறார். இந்த முறையில் கடவுளை நேசிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், அவர் அந்த பக்தனின் அடிமையாகிறார். கடவுளின் உயர்ந்த குணம் அவரது பக்தர்களிடம் அவர் கொண்டிருக்கும் அன்பு --. ப⁴க்¹த¹ வத்¹சல்தா¹. புராணங்கள் கூறுகின்றன:

கீ ³த்¹வா ச¹ மம நாமனி விசா¹ரேன்மம ஸந்நிதௌ⁴

இதி¹ ப்³ரவீமி தே¹ ஸத்¹யங் க்¹ருதோ¹ஹம் த¹ஸ்ய சா¹ர்ஜுனா

(ஆதி³பு¹ராணம் 1.2.231)

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்: 'எனது பெயர்களை உச்சரித்து, அவர்களின் எண்ணங்களில் என்னை நெருக்கமாக வைத்திருக்கும் என்னுடைய பக்தர்களுக்கு நான் அடிமையாகி விடுகிறேன். இது உண்மை, ஓ அர்ஜுனா.’ கடவுள் தனது தன்னலமற்ற பக்தர்களுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருப்பதாக உணர்கிறார், இந்த வசனத்தில், அவர்களில் கடவுள் தன்னையே பார்க்கிறார் என்று சொல்லுமளவிற்கு செல்கிறார்.

« Prev verse

Next verse »