Bhagavad Gita: Chapter 3, Verse 17

యస్త్వాత్మరతిరేవ స్యాదాత్మతృప్తశ్చ మానవః ।
ఆత్మన్యేవ చ సంతుష్టః తస్య కార్యం న విద్యతే ।। 17 ।।

యః — ఎవరైతే; తు — కానీ; ఆత్మ-రతి: — ఆత్మ యందే రమించునో; ఏవ — తప్పకుండా ; స్యాత్ — ఉండునో; ఆత్మ-తృప్తః — ఆత్మ యందే తృప్తి గా ఉండునో; చ — మరియు; మానవః — మానవుడు; ఆత్మని — ఆత్మ యందే; ఏవ — తప్పకుండా; చ — మరియు; సంతుష్ట — తృప్తి నొంది; తస్య — అతనికి; కార్యం — కర్తవ్యము; న-విద్యతే — ఉండదు.

Translation

BG 3.17: కానీ ఎవరైతే ఆత్మయందే రమింతురో, పరిపూర్ణ జ్ఞానంతో, ఆత్మ యందే సంతుష్టులుగా ఉందురో, వారికి ఎట్టి కర్తవ్యమూ ఉండదు.

Commentary

బాహ్యమైన వస్తువుల కోసం కోరికలను త్యజించిన వారు మాత్రమే ఆత్మ యందు రమిస్తూ సంతుష్టులుగా ఉండగలరు. ప్రాపంచిక కోరికలే మన బంధానికి మూలకారణం, "ఇది ఇలాగే అవ్వాలి, అది కాకూడదు." వంటివి. శ్రీ కృష్ణుడు ఈ అధ్యాయంలో తదుపరి (3.37వ శ్లోకంలో), కోరికలే అన్ని పాపాలకి మూల కారణమనీ, అందుకే వాటిని త్యజించాలి అని, పేర్కొంటున్నాడు. ఇంతకు క్రితం చెప్పినట్టు (2.64వ శ్లోక వ్యాఖ్యానం లో), మనస్సు లో గుర్తుంచుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే, ఎప్పుడైనా శ్రీ కృష్ణుడు కోరికలను త్యజించమన్నప్పుడు, ఆయన ప్రాపంచిక కోరికల గురించి చెప్తున్నట్టు, అంతేకాని ఆధ్యాత్మిక పురోగతి కోసం, లేదా, భగవత్ ప్రాప్తి కోసం ఉన్న కోరిక కాదు.

మరి, అటువంటప్పుడు, అసలు భౌతికమైన ప్రాపంచిక కోరికలు ఎందుకు జనిస్తాయి? మనల్ని మనం ఈ శరీరమే అనుకుంటే, మన శారీరిక, మానసిక వాంఛ లే మన ఆత్మ కోరుకునేవి అని అనుకొంటాము, ఇవి మనలను మాయా ప్రపంచంలోకి గిరగిరా విసిరివేస్తాయి. సంత్ తులసీదాస్ ఇలా వివరిస్తున్నాడు:

జిబ జిబ తే హరి తే బిలగానో తబ తే దేహ గేహ నిజ మాన్యో,
మాయా బస స్వరూప్ బిసరాయో తేహి బ్రహ్మ తే దారుణ దుఃఖ పాయో.

"ఎప్పుడైతే జీవాత్మ భగవంతుని నుండి విడిపోయిందో, అప్పుడు భౌతిక శక్తి దానిని మాయ లో కప్పివేసింది. ఈ మాయ వలన తనను తాను శరీరమే అనుకొంటూ, తనను తాను ఆత్మనని మరిచి పోయి ఉండటం చేత, దారుణమైన దుఃఖాలను అనుభవిస్తున్నది."

జ్ఞానోదయమయిన వారు ఆత్మ అనేది భౌతిక మయినది కాదని, దివ్యమైనదని అందుకే నాశములేనిదని తెలుసుకుంటారు. నశ్వరమైన ప్రాపంచిక వస్తువులు ఏవీ నిత్యమైన ఆత్మ దాహాన్ని తీర్చలేవు, కాబట్టి ఆ ఇంద్రియ వస్తు-విషయముల పై ఉండే యావ, మూర్ఖత్వం. ఈ విధంగా ఆత్మ-జ్ఞానులైన మహాత్ములు తమ మనస్సుని భగవంతుని యందే సంయోగం చేసి తమలో తాము అంతులేని ఆనందాన్ని అనుభవిస్తారు.

ప్రాపంచికముగా బద్ధులైన జీవాత్మలకు నిర్దేశించబడిన కర్మలు (విధులు), జ్ఞానోదయమయిన వారికి వర్తించవు; ఎందుకంటే వారు ఆయా కర్మల లక్ష్యాన్ని చేరుకున్నట్టే. ఉదాహరణకు కళాశాల విద్యార్ధిగా ఉన్నంత వరకు ఆ విశ్వవిద్యాలయం యొక్క నియమాలు పాటించాలి, కాని ఒకసారి ఉత్తీర్ణుడై పట్టా తీసుకున్న తరువాత ఆ కళాశాల నియమాలు ఇక వర్తించవు. అలాంటి ముక్త జీవుల గురించి, ఇలా చెప్పబడింది: “బ్రహ్మవిత్ శృతి మూర్ధ్నీ”, “భగవంతుని తో సంయోగం నొందిన వారు వేదముల శిరస్సు పై నడుస్తారు", అంటే వారు ఇక వేదములలో చెప్పిన నియమములను పాటించవలసిన అవసరం లేదు.

వేదముల అంతిమ లక్ష్యం జీవాత్మను పరమాత్మ దగ్గరికి చెర్చటమే. ఒకసారి జీవాత్మ భగవత్-ప్రాప్తి నొందిన తరువాత, ఏవైతే వేదములలో చెప్పబడిన నియమాలు జీవాత్మ ను పరమాత్మ దగ్గరికి చేర్చటానికి సహాయ పడ్డాయో, అవిక వర్తించవు; ఆ జీవాత్మ వాటి అజమాయిషీ పరిధిని దాటి పోయింది. ఉదాహరణకి ఒక పురోహితుడు ఒక అబ్బాయిని, అమ్మాయిని వివాహ వేడుక లో ఒక్కటి చేస్తాడు. ఒకసారి ఆ వేడుక అయిపోయిన తరువాత "ఇక మీరు భార్యా-భర్తలు, నేను వెళుతున్నాను" అంటాడు. ఆయన పని అయిపోయింది. ఒకవేళ భార్య ఇలా "అయ్యగారూ, పెళ్ళప్పుడు మీరు మాతో చేపించిన ప్రమాణములను మా ఆయన పాటించటంలేదు." అని అంటే, ఆ పురోహితుడు ఇలా జవాబు ఇస్తాడు. "ఇది నా పరిధి లోని విషయం కాదు, నా ధర్మ మీ ఇద్దరినీ వివాహం తో ఒక్కటి గా చేయటమే, ఆ పని అయిపొయింది." అని. ఈ విధంగానే, వేదములు జీవాత్మ ను భగవంతుని వద్దకు చేర్చటానికే ఉన్నాయి. భగవత్ ప్రాప్తి అయిన తరువాత వేదముల పని అయిపోయినట్టే. అలాంటి జ్ఞానోదయమైన వ్యక్తి ఇక వేద విహిత కర్మలను చేయవలసిన అవసరం లేదు.