Bhagavad Gita: Chapter 5, Verse 17

తద్బుద్ధయస్తదాత్మానః తన్నిష్ఠాస్తత్పరాయణాః ।
గచ్ఛంత్యపునరావృత్తిం జ్ఞాననిర్ధూతకల్మషాః ।। 17 ।।

తత్-బుద్ధయః — బుద్ధి ఈశ్వర పరం అయినవారు; తత్-ఆత్మనః — హృదయము (మనస్సు, బుద్ధి) భగవంతుని యందే నిమగ్నమైన వారు; తత్-నిష్ఠాః — భగవంతుని యందే ధృఢ విశ్వాసం కలవారు; తత్-పరాయణాః — భగవంతుడే తమ ఆశ్రయము, లక్ష్యము అని శ్రమించు వారు; గచ్చంతి — చేరెదరు; అపునః-ఆవృత్తిం — తిరిగి రాని; జ్ఞాన — జ్ఞానముచే; నిర్ధూత — నిర్మూలించబడి; కల్మషాః — పాపములు.

Translation

BG 5.17: తమ బుద్ధి భగవంతుని యందే స్థితులైనవారు, సంపూర్ణముగా భగవంతుని యందే నిమగ్నమైన వారు, ఆయనే పరమ లక్ష్యమని ధృఢ విశ్వాసం కలవారు - వారి పాపములు జ్ఞాన కిరణాలచే నిర్మూలింపబడి, త్వరిత గతిన, మరలా తిరిగిరాని స్థితిని పొందుతారు.

Commentary

ఎలాగైతే అజ్ఞానము వ్యక్తిని 'సంసారములో', అంటే నిరంతర జనన-మరణ చక్రం లో, బాధకు గురిచేయునో, అలాగే, జ్ఞానమునకు వ్యక్తిని భౌతిక బంధము నుండి విడిపించే శక్తి ఉంది. ఇటువంటి జ్ఞానము ఎప్పుడూ కూడా భగవంతుని పై భక్తితో కూడి ఉంటుంది. ఈ శ్లోకం, సంపూర్ణ భగవంతుని ధ్యాసను సూచించటానికి చాలా బలమైన పద ప్రయోగం చేస్తున్నది.

తత్-బుద్దయః అంటే బుద్ధి భగవంతుని దిశగా నిర్దేశించబడి.
తదాత్మనః అంటే హృదయము (మనస్సు, బుద్ధి) కేవలం భగవంతుని యందే నిమగ్నమై;
తన్నిష్ఠా అంటే భగవంతుని యందు సంపూర్ణ విశ్వాసముంచి;
తత్పరాయణాః అంటే భగవంతుడే పరమ లక్ష్యము మరియు ఆశ్రయము అని శ్రమిస్తూ;

ఈ విధంగా, నిజమైన జ్ఞానము యొక్క సంకేతం ఏమిటంటే అది భగవంతుని పై ప్రేమ కు దారి తీస్తుంది. ఈ విధమైన ప్రేమచే భక్తులు సర్వత్రా ఆయననే దర్శిస్తారు.